Aankopen en beheren

De eerste 30 jaar van haar bestaan, tot 1963, heeft Brabants Landschap geen terrein kunnen verwerven. Het uitblijven van reservaatsvorming had onder andere te maken met een dieper liggende filosofische vraagstelling binnen het bestuur: was het wel zo verstandig om reservaten te stichten? Aankopen en beheren kostte veel geld. Was het dan niet verstandiger om zich te richten op de planologische bescherming van het buitengebied? Brabants Landschap bleef echter vooral verstoken van reservaten door het ontbreken van geld. Zij was een arme organisatie en de overheid (Rijk, Provincie) en het Brabantse bedrijfsleven waren niet bereid de portemonnee te trekken. Daar kwam begin jaren '60 verandering in met de nieuwe Commissaris van de Koningin Kortmann, een fervent natuurbeschermer. Voor de eerste serieuze aankoop (1963), het landgoed Ter Braakloop onder Berkel-Enschot, moest voor gunstige leningen nog aangeklopt worden bij het Brabantse bedrijfsleven. Van cruciaal belang was de vergadering van Provinciale Staten van 9 april 1964. Hierin werd besloten dat Rijk en Provincie voortaan ieder 50% van de aankoopsom van natuurgebieden, aangekocht door de particuliere natuurbescherming, op zich zouden nemen. (Deze regeling geldt nog steeds.) Nu geld beschikbaar werd gesteld, rook Brabants Landschap haar kans en stelde zich aanvallend op. In de jaren '60, '70, '80 en '90 maakte Brabants Landschap haar achterstand meer dan goed en groeide met 16.500 ha uit tot het grootste Landschap.