Steen- en kerkuil in Brabant

De steenuil en de kerkuil zijn beide kenmerkende soorten van het agrarisch landschap.

De steenuil (foto hierboven) heeft een voorkeur voor een kleinschalig landschapstype, de kerkuil komt meer voor in opener gebieden. De soorten kunnen ook goed samen voorkomen. Beide soorten zijn gevoelig voor veranderingen in het landschap. Het verdwijnen van houtwallen, boomgaarden, overhoekjes, knotwilgenrijen en het beter isoleren van schuurtjes en loodsen veroorzaakt voor beide soorten problemen bij het vinden van voedsel en nestgelegenheid.
Na een diep dal gaat het met de kerkuil inmiddels weer de goede kant op. Door toegenomen aandacht voor deze soort is de bescherming hiervan goed georganiseerd. Het is nu zaak om dit te continueren. Met de steenuil gaat het aanzienlijk slechter. Landelijk is er een duidelijke achteruitgang waarneembaar. De oorzaken van de achteruitgang zijn divers, maar de afname van geschikt biotoop is een van de belangrijkste redenen.
Bovenstaande maakt duidelijk dat beschermingsmaatregelen voor beide soorten noodzakelijk zijn en blijven. Het Coördinatiepunt Landschapsbeheer ondersteunt een provinciale structuur waarin lokaal werkende groepen van uilenbeschermers verenigd zijn. Deze leveren door het plaatsen en onderhouden van nestkasten, het registreren van broedsucces, kleinschalig landschapsonderhoud en het geven van voorlichting elk een bijdrage aan de bescherming van de steenuil en kerkuil.