Dankbaar zijn

Eén van m'n volgers, uhm... nou ja, iemand die de blogs op de site leest, vroeg : "is er niks meer gebeurd de laatste tijd?" Ik vertelde dat er achter de schermen wel gewerkt is en ik weet zeker met mij tig coördinatoren die ook piekerden: hoe moet het nu verder? Want ondanks de ruimte en frisse lucht zijn we met ons werk in de natuur wel gebonden aan de coronaregels en die veranderden nogal eens de afgelopen maanden.

Nadat we begin maart hals over kop ons natuurgebied verlieten, viel alles stil. Normaal zaagden we nog kachelhout op de boerderij maar dat bleef nu allemaal liggen. Gedurende de zomer is het meestal rustig, maar nu bleef je jezelf doelen stellen en telkens moest je, na de persconferentie, iets nieuws verzinnen. Via tal van mailtjes peilde ik de gedachten van de groep en kreeg ik inzicht. Uitgangspunt was respect voor ieders standpunt en mening in deze moeilijke periode. In de loop van de tijd waren er een paar mannen die aangaven eventjes afstand te willen nemen. Ze hadden gelijk, maar ik hoopte zo dat ná de zomer de situatie toch een béétje normaal zou worden. Niets was minder waar, we kregen zelfs een tweede golf. Via Marjolein, van Brabants Landschap, werden we telkens op de hoogte gebracht van de laatste ontwikkelingen. De Natuurwerkdag ging niet door, dat zag er niet goed uit. Het bleef dus puzzelen en dan iets heel anders dan Sudoku of de puzzelpagina in de krant. Regelmatig had ik toch contact met verschillende mannen van de werkgroep en je merkte het... ze willen aan de slag!

Voorzichtig begonnen we met een klein groepje kachelhout te zagen. Nog een extra zaagbok gemaakt en met voldoende tussenruimte kwam het persoonlijk contact weer op gang. Allerlei verhalen gingen van man tot man. De eenzame houtstapelaar werd voorzien van blokken hout, de voorraad groeide gestaag. Het was fijn om weer met elkaar bezig te zijn en lief en leed te delen. Je merkt dan pas goed dat we een vriendenclub geworden zijn. Na 6 weken waren we klaar en besloten we om onze keet in het land te zetten. Het aantal mensen die bij elkaar móchten zijn wisselde: ...2, soms 4..., maar elke week een beetje inzet, werd het toch het vertrouwde Winterkamp dat we al jaren hebben. Voor iedereen voelde het als "weer thuiskomen". Sjonge wat hadden we dat gemist en nu werken we in wisselende aantallen / samenstellingen.

We verwennen ons meer, want elke zaterdag is er iets lekkers bij de koffie en om 11.45  "ontsmetten" we met een klein borreltje voor we weer naar huis gaan. Hopelijk..., nee ik weet het zeker, zijn m'n collega-coördinatoren ook zo gefocust op iets waar we samen goed in zijn: de natuur dichtbij huis geven wat heel erg nodig is. Corona maakt dat we de rust in ons gebied nog meer zijn gaan waarderen. Met een paar man werken... waardevol... een apart gevoel dat te kunnen / mogen doen. Het geheel voelt intenser, maar dat kan ook zijn omdat je ouder wordt. Wees vooral dankbaar voor hetgeen er nog wél kan. Ik zeg elke keer tegen de meute: "We mogen Onze Lieve Heer danken dat we dit nog kunnen doen."

Cookie policy

Brabants Landschap gebruikt cookies om bijvoorbeeld de website te verbeteren en te analyseren, voor social media en om ervoor te zorgen dat u relevante advertenties te zien krijgt. Als u meer wilt weten over deze cookies ga dan naar brabantslandschap.nl/cookie-policy. Bij akkoord op deze cookie policy geeft u Brabants Landschap toestemming voor het gebruik van optimale cookies op onze websites. Klik op “Instellingen aanpassen” om uw voorkeuren te wijzigen.

Cookies accepteren Instellingen aanpassen