Zoektocht

Vermoeid kom ik thuis. Ik trek mijn groene pak uit, verwissel het voor mijn bankhangoutfit en plof neer op de zachte kussens. Er krast een sleutel in het slot van de voordeur, mijn vriendin komt binnen en voor ons is het weekeinde echt begonnen. We kletsen wat en na een tijdje is het tijd om aan eten te aan denken. We kijken elkaar vragend aan, sta jij op of ik? 

Maar één van ons wint de  ‘kijkwedstrijd’ en dan,  gaat mijn telefoon. Het is een collega van kantoor die vraagt of ik de wijkagent terug kan bellen. “Natuurlijk wil ik dat, hoe heet de beste man?” “Geen idee”, is het antwoord, “ik kon hem niet zo goed verstaan.” Schouderophalend sluit ik de conversatie af, hang op en bel de agent op. Hij neemt op met een vragend ‘Hallo?’ en ik leg uit waarvoor ik bel. Een geluid van begrip friemelt door mijn telefoon en onverstaanbaar brabbelt hij zijn naam en waar ik heen moet. Na wat verder vragen achterhaal ik de locatie en samen met mijn vriendin spring ik in de auto en rijden naar de afgesproken plek.

Politie mannen en vrouwen staan buiten te praten en begroeten ons meteen als we uit de auto stappen. We worden mee naar binnen genomen, zoals alleen de politie dat kan, een voor en een achter ons. In een klein kamertje krijgen we instructie over de situatie. Er is al enige tijd een vrouw vermist, of we willen helpen zoeken. Wij kennen het bos immers beter dan de politie. Uiteraard! Ik leg in grote lijnen uit hoe het bos er uit ziet er waar het terrein begaanbaar is en waar niet. Ze zijn erg blij dat we mee helpen zoeken en er wordt uitgelegd dat de bereden politie ook onderweg is.

“Wij hebben ook paarden”, roept mijn vriendin direct, “misschien kan ik dan mee om de weg te wijzen?” Haar voorstel wordt met gejuich ontvangen en ze straalt van het idee om met de politie op speurtocht te gaan. Maar voor het zo ver is, maken we alvast een rondje door het bos in de auto.

De zon begint al te zakken en samen turen we tussen de stammen van de dikke bomen. Eerst rijden we het brede zandpaden af, kijken rechts, links, speuren het bos af naar roze gymschoenen en breiwerkjes, waar deze mevrouw aan te herkennen is. Na een kwartiertje komen we weer bij een harde weg uit en ontmoeten en motoragent. Hij vertelt ons dat de vermiste mevrouw gevonden is! Snel rijden we naar de plek waar ze gezien is en inderdaad, zit ze daar in een auto van twee aardige dames met haar roze schoenen en breiwerkje, gezond en wel. Geen avontuur te paard, maar wel avondeten. Vrouwlief kijkt me aan. “Wil jij koken?”

Huug

Cookie policy

Brabants Landschap gebruikt cookies om bijvoorbeeld de website te verbeteren en te analyseren, voor social media en om ervoor te zorgen dat u relevante advertenties te zien krijgt. Als u meer wilt weten over deze cookies ga dan naar brabantslandschap.nl/cookie-policy. Bij akkoord op deze cookie policy geeft u Brabants Landschap toestemming voor het gebruik van optimale cookies op onze websites. Klik op “Instellingen aanpassen” om uw voorkeuren te wijzigen.

Cookies accepteren Instellingen aanpassen