Groen gras

We staan twijfelend voor een modderpoel. De drek glimt in de zon en de geur prikkelt onze neuzen. Deze doorgang tussen de weilanden is omgetoverd tot een onbegaanbare barrière door de vele regenbuien. De achterliggende weilanden langs de Mark zijn alleen via deze kant bereikbaar.

Een van ons zal de oversteek moeten wagen. Collega Stefan gaat recht op staan, trekt een heldhaftig gezicht en geeft me een kort knikje. Hij gaat het doen. “Ik heb laarzen aan”, geeft hij kordaat als reden op. Hier kan ik niets tegen in brengen en even kijkt hij me aan als een soldaat die als eerste de loopgraaf uit klimt. Een vastberaden gezicht met een lichte twijfel in zijn ogen.

Stefan loopt naar de zijkant van de doorgang en terwijl hij zich met een hand vast houd aan een weidepaaltje, waagt hij zijn eerste stap. Verrassend genoeg zakt hij amper weg. Hij kijkt tevreden, laat het paaltje los en wandelt voorzichtig verder de blubber op. Ik begin me af te vragen hoe het mogelijk is dat hij niet weg zakt. Komt het door zijn grote schoenmaat? Heeft hij luchtige toetjes gegeten of is hij familie van J C van Nazareth?

Plots wordt mijn overpeinzing verstoord doordat Stefan een wankeling maakt. Zijn armen schieten naar een horizontale houding. Met zijn bovenlichaam en hoofd gebogen lijkt hij op een koorddanser, die zijn balanceerstok kwijt is geraakt. De groene rechter laars is bijna volledig in de zuigende modder verdwenen. Zwaartekracht trekt aan zijn lijf. Elke spiervezel vecht tegen de krachten die hem naar de riekende drek lijken te trekken.

Er is niets waar hij steun aan kan hebben. Paniek welt op, zakt weer als hij zijn evenwicht terug vindt. Langzaam richt hij zich weer op en weet zijn gewicht op zijn linker been te zetten. De modder maakt zuigende geluiden als Stefan zijn voet weet te bevrijden. Even kijkt hij om zich heen, beoordeeld het terrein en huppelt snel naar de overhand, waar het groene gas hem onthaalt.

Hij lacht en steekt zijn duim naar me op. “Ging maar net!”, roept hij naar me en draait zich om, om verder te lopen. Ook ik lach om de goede afloop en wil naar mijn auto lopen. Een snelle beweging vangt mijn blik. Stefan is verdwenen. Ik roep. Gevloek is zijn antwoord. Alsnog is hij weg gezakt, in het weiland en besmeurd met modder. Terwijl het gras toch groener was aan de overkant.

Huug

Cookie policy

Brabants Landschap gebruikt cookies om bijvoorbeeld de website te verbeteren en te analyseren, voor social media en om ervoor te zorgen dat u relevante advertenties te zien krijgt. Als u meer wilt weten over deze cookies ga dan naar brabantslandschap.nl/cookie-policy. Bij akkoord op deze cookie policy geeft u Brabants Landschap toestemming voor het gebruik van optimale cookies op onze websites. Klik op “Instellingen aanpassen” om uw voorkeuren te wijzigen.

Cookies accepteren Instellingen aanpassen