Klimaat-zwijn

Niet schrikken! Het wild zwijn is een klimaatprobleem! ‘Wat’!? Ja, het wild zwijn is een klimaat-probleem! Een gewaardeerde collega van mij die werkzaam is voor de Bosgroep en ook bij het zwijnenoverleg was aangeschoven (geen overleg ván zwijnen maar óver zwijnen, voor de duidelijk-heid) had het gelezen in een Oostenrijks rapport. En het snijdt hout vind ik. 

Doordat de winters door de opwarming van het klimaat minder streng zijn (watjeswinters), ook in de ons omringende landen, breidt de populatie aan zwijnen zich uit. Waar er vroeger in strenge winters veel zwijnen door de kou en voedselgebrek bezweken is dat de laatste jaren niet meer het geval. Ze vreten zich vrolijk knorrend een weg door de winter heen. In de grensgebieden met België en Duitsland zijn al zoveel zwijnen gekomen dat de jagers het niet meer bijgeschoten kunnen krijgen en dus schuiven deze minibulldozers door naar Brabant en Limburg. Ruim voldoende te vreten hier, zowel in de bossen als op de boerengrond. Noem het niet de grote Volksverhuizing maar de grote Zwijnenverhuizing. Ze zien hier verspreid liggende weilanden vol gewassen en bosgebieden met volop dekking.  En het wordt nog beter voor ze want door het wegblijven van zware vorst en het steeds vroeger invallende voorjaar bevriest de bloesem van de eik en de beuk steeds minder vaak en vallen jaarlijks tonnen aan eikels en beukennoten in onze bossen naar beneden. Nóg meer voer.

Het zuiden van onze provincie is al langzaam vol aan het lopen. Niet te stoppen. Ook in West-Brabant is de invasie ingezet. Nog een jaartje of tien en onze hele provincie is gekoloniseerd. Ze krijgen nu al, door de klimaatverandering, niet alleen in het voorjaar jongen maar gerust ook in herfst en winter. Ik heb een paar jaar terug zelf een zeug met biggetjes gezien terwijl er een dik pakket sneeuw was gevallen. Ze waren nog net geen sneeuwballen aan het gooien. Ik wil maar zeggen, ze blaakten van gezondheid. Ook in januari van dit jaar zag ik jonge biggetjes. Geboren zo rond de jaarwisseling. Ooit was het winter rond die tijd. Nu lijkt de herfst soepeltjes over te gaan in het voorjaar. Alleen in de bejaardentehuizen weten ze nog sterke verhalen over echte winters te vertellen. ‘Vroeger, echt waar, vroor het soms zo hard dat we de kinderen uit bed moesten bikken voordat ze naar school konden schaatsen. De kippen en de varkens lagen doodgevroren in de schuur’! Het zal de wilde zwijnen worst wezen, die schuiven elke watjeswinter weer een stukje noordwaarts op. 

Cookie policy

Brabants Landschap gebruikt cookies om bijvoorbeeld de website te verbeteren en te analyseren, voor social media en om ervoor te zorgen dat u relevante advertenties te zien krijgt. Als u meer wilt weten over deze cookies ga dan naar brabantslandschap.nl/cookie-policy. Bij akkoord op deze cookie policy geeft u Brabants Landschap toestemming voor het gebruik van optimale cookies op onze websites. Klik op “Instellingen aanpassen” om uw voorkeuren te wijzigen.

Cookies accepteren Instellingen aanpassen