Moeder Natuur

Wie is het die na het feestje binnenkomt? Die uitkijkt op een rokend slagveld dat bezaaid ligt met uitwassen van buitensporig gedrag? De conciërge die na het schoolfeest de aula binnen loopt en met schuddend hoofd de blikjes en flesjes over een kleverige tegelvloer op een hoop veegt. De persoon die de bedden verschoont in een bordeel. De ploeg die de camping van Lowlands opruimt. 

Welnu, voor de natuur ben ik dat. Met mijn blauwe vuilniszak en afvalgrijpertje loop ik rond een ven. Het is nog steeds bevroren, al regent het nu en ligt er water op het ijs. Langs de oever vind ik geen pleviertjes, ganzen en reigers. Ligt het aan het ijs dat de vogels verdwenen zijn? Of komt het door de honderden mensen die eindelijk de deur uit konden en zijn gaan schaatsen? Even vrij zijn, zorgeloos over het ijs zweven met de koude wind in het gezicht. Even geen corona, zieke mensen, avondklokken en restricties. Voor een paar uur verlost van alle ellende in de wereld. Of komt het door wat deze mensen achter hebben gelaten na hun zorgeloze bezoek? Want langs de oever vind ik plastic bekertjes, (veel) sigarettenpeuken, blikjes, kroonkurken en bierflessen. En zelfs schaatsbeschermers, kapotte bindingen en ijshockeydoeltjes. Na eenmaal diep zuchten ga ik aan de slag en doe al deze rommel één voor één in de zak.

Het is rond het vriespunt, de regen waait in mijn gezicht en ik glibber door de papperige sneeuw. Elk voetspoor dat naar de waterkant leidt, levert elke keer weer wat attributen op. De vele kapot gegooide bierflessen springen in het oog, de scherven uitgewaaierd over het smeltende ijs. Bij elkaar vegen gaat niet meer en dus moet ik scherf per scherf lospeuteren. Ik peuter en denk. Denk aan onze eigen moeder natuur. Hoe ze ons altijd gevoed heeft en van schone lucht voorzien. Aan al het moois dat ze ons steeds weer toont. En aan hoe wij haar in ruil daarvoor behandeld hebben. Verwaarloosd, gestompt, geslagen, bevuild en vergiftigd. En nog steeds is ze er voor ons als een echte moeder. Blijft ze haar best doen om voor ons te zorgen. En wij, opstandige pubers, die ons realiseren dat we dit keer echt te ver zijn gegaan, moeten haar de hand reiken en sorry zeggen. Ons eigen moeder. 

Cookie policy

Brabants Landschap gebruikt cookies om bijvoorbeeld de website te verbeteren en te analyseren, voor social media en om ervoor te zorgen dat u relevante advertenties te zien krijgt. Als u meer wilt weten over deze cookies ga dan naar brabantslandschap.nl/cookie-policy. Bij akkoord op deze cookie policy geeft u Brabants Landschap toestemming voor het gebruik van optimale cookies op onze websites. Klik op “Instellingen aanpassen” om uw voorkeuren te wijzigen.

Cookies accepteren Instellingen aanpassen