Vrijwilligers bouwen nieuwe veldschuur in Riel

Aan het Hoefke in Riel (bij Goirle) staat de werkschuur van Brabants Landschap voor de regio Kempen/Regte Heide. Op deze werkschuurlocatie was sprake van een vermenging van functies. De bestaande werkschuur, behorende bij de bedrijfswoning, wordt zowel door vrijwilligers als zakelijk voor Brabants Landschap gebruikt. Dit zorgt voor een rommelige, onveilige en onoverzichtelijke situatie. Het verzoek om een nieuwe veldschuur te bouwen (afmeting 9x16 meter) is gehonoreerd en de bouw heeft een aanvang genomen. De veldschuur wordt gebouwd door pakweg 15 vrijwilligers: Door vrijwilligers, voor vrijwilligers! Want de nieuwe veldschuur is voor de vrijwilligers bestemd. 

De bouwploeg is samengesteld en diverse taken zijn toegewezen. Chris Krijnen pakt zijn professie van aannemer weer op en draagt zorg voor de coördinatie van grondwerken, fundering en metselwerken. Mari Cools coördineert en instrueert de houtploeg. De basis van de schuur is een betonnen fundering, met daarop een 30 tot 70 centimeter hoge gemetselde muur. En daarop volgend houtbouw. Voor Brabants Landschap geldt: “Hout uit eigen woud is nooit fout!” Niets is mooier dan dat ene woord: Houtbouw. Eén van de vrijwilligers, Theo van de Sande, docent metaal, zweert bij metaallassen. Helaas de enige lassen die hij mag maken bij deze bouw zijn houtlassen.

De architect heeft in eerste instantie alles uitgewerkt en dan zie je dat de theorie en praktijk soms weerbarstig zijn. De plek waar gebouwd gaat worden ligt aan het Riels Laag en laat dat nu net bij de woning van de boswachter zeer goed zichtbaar en merkbaar zijn. Wim, de boswachter, gaf aan dat als er zaken verplaatst moeten worden van voor aan de weg naar achter op zijn perceel, alles van een leien dakje gaat. Maar dezelfde weg andersom afleggen met een zware last… lange armen en grote neusgaten zogezegd. Dus moet de muur aan de wegzijde van de schuur bij nader inzien 70 centimeter zijn in plaats van de eerdere 30 centimeter. We hebben een bekisting voor de fundering getimmerd en daarna is het beton voor de fundering gestort. 

Meten = weten                                                                                  
De houtploeg heeft de eerste stappen gemaakt. Zoveel als mogelijk wordt er gewerkt met gesloten pen-en-gat-verbindingen. Omdat dit met behulp van de vrijwilligers gemaakt moet worden krijgen deze nog, ter lering ende vermaak, les in het maken van deze verbindingen. Oogt simpel, maar vraagt toch van alle betrokkenen accuratesse. Onderstaand Mari en Hans en de eerste van 5 spanten.

Mari en Hans en de spanten

 De houten balken die aan deze werkzaamheden onderworpen worden, zijn jongens van 22 x 22 cm met lengtes van meer dan 5 meter. Dus afwijkingen zijn niet wenselijk. Toch ontstaan deze soms spontaan. Ton zat verlegen om een goede meter en Hans van de metselploeg gaf aan dat hij thuis nog een goede tweedehandse meter had liggen, die jaren naar behoren goed metselresultaat had geleverd. Dus Ton ontving deze de volgende dag. Hij begon met de 2e houten ligger en prepareerde de uit te hollen gaten voor de gesloten pen-en-gatverbindingen. Daarna met de kettingfrees alles netjes uitgediept en klaar was hij met zijn eerste grote houtklus.Het voorbeeldspant van Mari en Hans ernaast gelegd en helaas: Ze kwamen niet overeen. Hoe kan dat nu? Alles direct nameten, klopt precies, zei Ton. Mari met zijn timmermansoog en zijn meter erbij, helaas dik 4 centimeter verschil, rararara. Tenslotte is de stelling: “Meten is weten”. Wat bleek nu, de ontvangen meter van Hans bleek aan beide uiteinden dik 4 millimeter tekort te komen! In vroegere tijden had daar namelijk een kopertje op gezeten en hij was ook nog door het vele gebruik lichtelijk afgerond. Je mag een gegeven paard niet in de bek kijken, maar toch. Hans trok dit zichzelf zo aan dat Ton de volgende dag een spiksplinternieuwe kreeg uit zijn arsenaal aan meters. Eind goed, al goed. Aan de andere 4 spanten zijn Mari en Hans als instructeurs en Ton en Thom als leerlingen fiks aan het werken en dat gaat gestaag. De deuvels worden ook met de hand gemaakt en Theo heeft hier een stalen mal voor gemaakt, zodat hij ze precies op maat kan maken. Deze worden namelijk `geprefabt` uit dikke eiken planken, net als de vloerplaten voor onder de staanders van de spanten. Deze gaan ook alle vooraf even door de vlakbank. 

Metselen met obstakels
Donderdag 16 mei is het eerste stel- en opperwerk verricht, zodat de dag daarop met de metselwerkzaamheden aan konden vangen. De eerste laag stenen zijn zogeheten Bia-klinkers maatvoering 20-24 cm. Deze komen op het gedeelte van de open veldschuur. En de werkruimte, achter op de foto, wordt omgeven met 10-24 Bia-klinkers. Deze ruimte moet namelijk geïsoleerd worden. Een kind kan zogezegd de was doen. Echter, er was een klein misverstand, bestelling-technisch. De dikke en de dunne klinkers waren verwisseld. Dus 100 dunne en 200 dikke klinkers in plaats van andersom. Dat betekent dus dat de nog niet gevolgde cursus, kappen van stenen, ook gevolgd moest gaan worden door de 3 T’s, Ton Theo en Thom. Net als Asterix en Obelix het 2000 jaar geleden deden met menhirs, zo hebben wij dit stilletjes overgedaan.

Thom en Piet aan het metselen 
In eerste instantie was er geen cementmolen en moest alles met de hand worden aangemaakt. Dat laatste gaf niet het juiste cementresultaat. Ton en Theo wisten er nog één te staan en gingen op pad. Een uurtje later waren ze terug en na anderhalf uur kloppen met een moker was ie bedrijfsklaar. De vorige gebruiker had hem per ongeluk vol met specie weggezet. Ja, en de inhoud wordt dan hard... Nu konden we Hans wel bijhouden, petje af voor die oude knar, die met zijn 78 jaar, nog een paar jonge ouderen flink aan het werk zet, met betrekking tot het opperen. Ondertussen mogen Piet en Thom oefenen op het voegen van de lagen die boven op de Bia-klinkers komen. In eerste instantie alles wat straks onder het maaiveld gaat verdwijnen. En bij gebleken geschiktheid ook alles wat straks in het oog loopt. Dit laatste wordt vervolgd naar wij hopen. 

Moeder Natuur is er ook bij

Hans is even met welverdiende vakantie en Chris pakt nu de poeren aan. Hier komen de spanten straks op te rusten. De meeste werkzaamheden verlopen voorspoedig maar de weergoden werken niet altijd mee. Enerzijds moeten we blij zijn als BL-vrijwilligers dat het bij vlagen dondert en bliksemt en ook nog fiks regent. Anderzijds worden we daar als veldschuurbouwers niet echt vrolijk van. Een beetje van de regen in de drup telkens en dat schiet natuurlijk niet op. Moeder natuur houdt ook nog een oogje in het zeil. In onze werkloods hebben pa en ma mus een nest met 4 jongen gecreëerd, en die laatste worden onverstoorbaar voorzien van een natje en een droogje. Of de zagen nu aan of uit staan maakt niet uit, met of zonder oordoppen, alles gaat gewoon door.

Nest met mussen2

Hier zijn nog meer foto's te bekijken.

Tot het volgende schrijven, Groeten Thom

 

 

Cookie policy

Brabants Landschap gebruikt cookies om bijvoorbeeld de website te verbeteren en te analyseren, voor social media en om ervoor te zorgen dat u relevante advertenties te zien krijgt. Als u meer wilt weten over deze cookies ga dan naar brabantslandschap.nl/cookie-policy. Bij akkoord op deze cookie policy geeft u Brabants Landschap toestemming voor het gebruik van optimale cookies op onze websites. Klik op “Instellingen aanpassen” om uw voorkeuren te wijzigen.

Cookies accepteren Instellingen aanpassen