Zwijnende boswachter

Daar stond ik dan aan de rand van een van de vele vijvers die het landgoed Valkenhorst rijk is. Er liggen hier meer dan 30 vijvers die al rond 1900 zijn aangelegd om de arme (boeren)bevolking in de omgeving van Valkenswaard van eiwitten te voorzien. Dat gebeurde met karper, een vis waar we tegenwoordig de neus voor ophalen vanwege de vele graten. Toen waren de mensen er blij mee. Een welkome aanvulling op het vaak eenzijdige menu.

De vijver waar ik bij stond is vorig jaar van takkenhopen voorzien door een student aan de Visacademie van het Helicon. De takkenhopen zorgen ervoor dat de vis schuilmogelijkheden heeft tegen vogels als aalscholver en fuut. En wat zat er op de takkenhoop? Juist een aalscholver. Foei! Stout! Wegwezen! Half januari was het en de vogel was al in zijn mooiste pak. Met een fraai wit veertje op de flank en een lichte kop en hals. Hij is er eigenlijk altijd wel vroeg bij deze viseter.

Ik richtte mijn verrekijker op deze fraaie vogel maar werd al snel afgeleid door een zwarte schaduw die vanachter een rietkraag aan de overkant van de vijver, in beeld kwam gelopen. Verdomt! Een wild zwijn! En nog een! In totaal kwamen er 7, keurig in gelid, als een korte ketting, mijn winterbeeld in gelopen. Een geweldig moment. Nog nooit had ik deze nieuwkomer in de Brabantse Natuur op zo’n manier in beeld. Meestal bespeurde ik zijn aanwezigheid aan luid krakende takken bij zijn wegvluchten en af en toe hoorde daar een diepzwart rennend achterwerk bij. Bofkont. Ik dan, niet dat van het zwijn, van ze mogen hier niet zijn. Illegalen zijn het. Ze moeten nog steeds tot de laatste worden afgeschoten. Dat lukt niet. Ze zijn te slim, of de maatregelen niet toereikend. Ik vind het prima, ik geniet van deze dieren die hier van oorsprong ook gewoon thuis horen.

Een dagje later, het is dus nog steeds hartje winter 2015, waren we met een groepje aan het voorwandelen in dit gebied in verband met een flinke excursie georganiseerd door de Brabantse kranten. Sporen van zwijnen hadden we al in overvloed gezien. Ze voelen zich thuis in het vijvergebied. We keken naar een kade waar op het eerste oog een kraan aan het graven was geweest. Fout. Het waren zwijnen. Minibulldozers met honger.

Tegen de ruigte van het riviertje de Tongelreep ontwaarden we plotseling vage, donkere profielen. De verrekijker bracht licht in de zaak. Drie zwijnen. Eentje was er in zithouding. Ook zwijnen willen het er wel eens van nemen natuurlijk. Toen zagen we ze! Spelende biggetjes. Keurig in pyjama. Een stuk of tien. Midden in de winter. Waarschijnlijk al in december geboren. Een machtig gezicht.

Genoeg gezien, dachten de zwijnen en verdwenen als bij afspraak verrassend snel in de ruigte. De biggetjes konden het nauwelijks bijbenen. We keken elkaar aan. Stelletje boffers. We hadden echt gezwijnd deze dag.


Mari de Bijl

Cookie policy

Brabants Landschap gebruikt cookies om bijvoorbeeld de website te verbeteren en te analyseren, voor social media en om ervoor te zorgen dat u relevante advertenties te zien krijgt. Als u meer wilt weten over deze cookies ga dan naar brabantslandschap.nl/cookie-policy. Bij akkoord op deze cookie policy geeft u Brabants Landschap toestemming voor het gebruik van optimale cookies op onze websites. Klik op “Instellingen aanpassen” om uw voorkeuren te wijzigen.

Cookies accepteren Instellingen aanpassen