Nr. 204 | Winter 2019/2020

Ons winternummer staat dit jaar in het teken van beheren, eren en erven. In dit nummer vind u interviews met Brabanders die zich, ieder op eigen wijze, inspannen voor natuur en erfgoed: de oprichter van onze beheercommissie en daarvan al 45 jaar lid; de beheerders van onze natuurgebieden in 'Het Groene Woud'; twee oud-gedeputeerden met een belangrijke boodschap.



Interview met Henk Moller Pillot, man van het eerste uur
Op 23 september 1975 werd de ‘beheercommissie’ van Brabants Landschap - de eerste 30 jaar nog geschreven met een tussen s - door het dagelijks bestuur van deze stichting ingesteld. Kennelijk was de noodzaak van de oprichting van zo’n commissie al langer onderwerp van gesprek, blijkens een schrijven van Henk Moller Pillot (1936) aan voorzitter Albert Klinkenbergh op 20 januari van dat jaar: ‘Indertijd is er gesproken over een beheerscommissie voor de eigendommen van Brabants Landschap. Daar er in de loop van een jaar zoveel gebeurt op beheersgebied, lijkt het mij urgent deze commissie op korte termijn in te stellen.’ Voorgesteld wordt om door middel van terreinbezoek van gedachte te wisselen over het gewenste beheer en medewerking te verlenen bij het opstellen van beheersplannen.Dit werd door het hoofdbestuur in de statuten overgenomen. Als ‘werkwijze’ werd toegevoegd om één dag per kwartaal één of enkele ‘objecten’ te bezoeken. Een belangrijke ‘opmerking’ was nog: ‘De beheerscommissie heeft geen bemoeienis met de gang van zaken bij het dagelijkse beheer.’ Zo, dat was duidelijk.

Het Koesteren van een kwetsbaar cultuurlandschap
Afgelopen zomer ging onze beheerder van ‘Het Groene Woud’ (HGW), Gerard Traa (1953), met pensioen en werd hij opgevolgd door Sjors de Kort (1979). Dit was voldoende aanleiding om met de gaande en komende man van gedachte te wisselen over het beheer van een landschapstype, dat nog het meest beantwoordt aan wat door Vincent van Gogh (1853-1890) werd vereeuwigd in zijn werken. Misschien moet je zelfs wel zeggen ‘bejubeld’, want zijn doeken en tekeningen getuigen van een emotionele geraaktheid door dit intieme landschap. Het kleinschalige boerenlandschap was toen nog algemeen op de zandgronden, na decennia van ruilverkavelings- en landinrichtingswerken werd dat allengs minder. Maar in HGW, het hart van het ‘Van Gogh Nationaal Park’, dit jaar officieel geïnstalleerd, hebben we vanaf het begin van de jaren ’60 veel inspanningen verricht en is veel overeind gebleven. Wat geen reden is om achterover te leunen! Integendeel, er valt nog genoeg te doen en negatieve externe invloeden blijven zich doen gelden. Waar wij voor stonden, staan en voor gaan, wordt hieronder uit de doeken gedaan door Gerard (G) en Sjors (S), waarbij we van west naar oost door het gebied gaan: Mortelen (1.200 hectare), Scheeken (510 ha), Dommeldal (350 ha), Kasteellandgoed Heeswijk (115 ha), Aadal (80 ha), Nuenens Broek en ongeving (210 ha) en Hemelrijken (65 ha). Welke accenten kent het beheer? Over de hele lijn valt allereerst de continuïteit op. We gooien het met de ‘wisseling’ van de wacht niet over een andere boeg, het gaat om details.         

‘Groei op de pof laat niets na’
Johan van den Hout (1965) kennen we vooral als gedeputeerde Natuur, Water en Milieu namens de Socialistische Partij (SP) voor de provincie Noord-Brabant over twee ambtsperiodes, van zomer 2011 tot zomer 2015 en aansluitend tot zomer 2019. Hij is die acht jaar veelvuldig in het nieuws  geweest, zeker sinds de PAS, de ‘Programmatische Aanpak Stikstof’, een landelijke regeling, zomer 2015 zijn intrede deed. Het had als doel Natura 2000 gebieden (een Europese status) te behoeden voor een overdadige neerslag aan stikstof en tegelijkertijd economische ontwikkelingen mogelijk te blijven maken. Als gedeputeerde trok Johan regelmatig aan de bel omdat hij moest constateren dat het in de praktijk helaas niet zo werkte. Hij was hiermee voor een aantal partijen de gebeten hond: zoals zo vaak kreeg ook hier de boodschapper van het slechte nieuws de schuld. Als gedeputeerde maakte hij op 29 mei dit jaar nog mee dat de PAS werd teruggefloten door de hoogste gerechtelijke instantie van ons land, de Raad van State. Omdat de stikstofdeken boven genoemde natuurgebieden bleef groeien, werden duizenden projecten stil gelegd, met name in de (land)bouw. Met als gevolg boze boeren en bouwvakkers die naar Den Haag en provinciehuizen togen. Iedereen zal het nog duidelijk op zijn netvlies hebben staan. Hoe kijkt Johan terug op deze periode?

>> Download het gehele kwartaalblad rechts op de pagina <<

Cookie policy

Brabants Landschap gebruikt cookies om bijvoorbeeld de website te verbeteren en te analyseren, voor social media en om ervoor te zorgen dat u relevante advertenties te zien krijgt. Als u meer wilt weten over deze cookies ga dan naar brabantslandschap.nl/cookie-policy. Bij akkoord op deze cookie policy geeft u Brabants Landschap toestemming voor het gebruik van optimale cookies op onze websites. Klik op “Instellingen aanpassen” om uw voorkeuren te wijzigen.

Cookies accepteren Instellingen aanpassen